Talent, dagmerries en complimenten

Mon, 25 Feb 2013 16:16:16 +0100

Ik had vroeger een terugkerende dagdroom. Of eigenlijk een dagmerrie. Dat ik op een dag wakker zou worden en dat mijn muzikaliteit ineens verdwenen zou zijn. Als sneeuw voor de zon. Ik had nog niet echt benul van waar talent vandaan komt (nu wel?) en kon mezelf dus niet echt gerust stellen met een logische verklaring.
 Ik checkte daarom regelmatig hoe ‘t er die dag mee gesteld was. Direct even een tweede stem meezingen als m’n wekkerradio aansprong om 7:30 uur bijvoorbeeld. Of na school m’n gitaar pakken om de akkoorden van een radiohit uit te zoeken. “Oef, het zit er nog.”

Vogels, sneeuw en groene smoothie

Thu, 7 Feb 2013 12:43:18 +0100

Dat m’n laatste blog uit oktober vorig jaar dateert heeft een reden; een winterslaapstand die zijn intrede deed. Ik zou willen dat ik net als een egel een paar maanden kon slapen om vervolgens in de lente met m’n neus in een narcis wakker te worden. Maar of je daar als mens nou zo van opknapt...
 Door aanhoudende gezondheidsklachten ben ik vorig jaar september maar ‘s op zoek gegaan naar iets anders dan pillen. Ik was het zat om met pijn op het podium te staan. Even glas water pakken van de grond was soms een heel gedoe. Bukken, slokje, opstaan. Zoiets. Bukken, slokje; dat ging nog wel. Maar het opstaan ging met een vaart van een 93-jarige, gepaard met de nodige pijn. En je kan kwalijk de vader van bruid vragen of hij je omhoog wil takelen.

Chemie

Mon, 1 Oct 2012 14:48:24 +0200

Ik vind het altijd weer bijzonder om te zien hoe mensen op elkaar reageren; ik op de omgeving, en de omgeving om mij heen op elkaar. De een heb je net ontmoet en direct lijkt het of je elkaar al eeuwen kent. Met de ander kom je maar niet de diepte in, terwijl je praktisch met elkaar bent opgegroeid. Weer iemand anders heb je jaren niet gezien en is de klik er weer, zonder het idee te hebben jaren te moeten overbruggen. Wat is dat toch? Hoe komt het dat je met de een wel een klik hebt en met de ander niet. Met X raak je niet uitgepraat, lijkt geen onderwerp onbespreekbaar en sta je na afscheid te hebben genomen nog ‘s anderhalf uur in de gang te kletsen. Met Y zijn het uitwisselen van beleefdheidsformaliteiten het hoogst haalbare. En hoe komt het dat je met de een zo gevat bent terwijl je die dag ervoor bij de ander nog geen Belgenmop kon reproduceren?

Uitbreiden, uitdiepen, uitproberen, uitglijden en nog meer van dat DEEL II

Sun, 1 Jan 2012 16:36:03 +0100

(vervolg blog 11 november)

Ik kan me drie dingen nog goed voor de geest halen van die avond: de vale spijkerbroek van de zanger vóór mij, de Mesa Boogie rechts van mij en de uitgang links van mij. En van de Mesa herinner ik me ‘t beste de volumeknop: die wilde ik het liefst naar 0 draaien. Een andere optie was om die verdraaide versterker door het raam achter me naar buiten te smijten om er vervolgens zelf achteraan te springen. Dat leek me de meest aantrekkelijke optie. Maar ja, dat doe je niet. Dat bedenk je slechts.

Hoe het ging, wat ik voelde, of wat we hebben gespeeld: ik weet het gewoon echt niet meer! Na het optreden kreeg ik wat schouderklopjes en knipogen, dat weet ik dan wel weer. Wat wil je; een 15-jarige schrielepiep (is dit een Noord-Hollandse uitdrukking?) met een gitaar bijna groter dan ikzelf, roept vanzelf reacties op. Ik geloof niet dat ik daarna ooit nog een keer heb meegespeeld op de jamsessie in het Jazz & Bluescafe, maar ik bleef er wel komen. En ik bleef gedreven oefenen op m’n slaapkamer. Dromend van Larry Carlton en ik, het podium delend.

De reden waarom ik deze blog begon op 11 november (had bij de start nog niet het idee dat het een 2-delige blog zou worden) was vanwege een ‘freeze’ moment waarop ik dit soort momenten eens herleefde. Achteraf ben je dan opeens blij met die ongemakkelijke momenten van toen. Als je niet uitprobeert, uitglijdt, uitdiept, en meer van dat, bespaar je jezelf aan de ene kant een hoop ellende. Maar onthoud je jezelf ook van die mooie overwinningen en de mogelijkheid om te groeien en kostbare momenten mee te maken. Dat ‘freeze’ moment zoek ik af en toe op en veroorzaakt een grote glimlach op m’n gezicht. Het geeft me motivatie om ook in het ‘nu’ ondanks kans op uitglijders ervoor te blijven gaan.

Die momenten van uitbreiden, uitglijden en uitproberen maak ik op het podium mee, maar ook met m’n zangleerlingen in de lesruimte. “Nee dat kan ik niet” en meer van dat soort uitlatingen zijn soms niet van de lucht. Destijds liet mijn toenmalige gitaardocent Evert me op een low key manier kennismaken met de wereld die jazz en jam heette. En nu doe ik dat met mijn leerlingen. Gewoon nét even dat drempeltje over om te ontdekken dat je van alles kunt uitproberen. Om te ontdekken dat je meer in je mars hebt dan je dacht en dat het geweldig spannend en leuk is om nieuw creatief terrein te ontginnen. Muziek is een van de middelen om uit je schulp en referentiekader te stappen. En je stimuleert ook nog eens je brein: door iets nieuws te initiëren zal je brein nieuwe verbindingen gaan leggen om tot een oplossing te komen (David Allen - Getting things done).

Laten we dus met z’n allen flink gaan uitproberen, uitglijden, uitbreiden, en verzin er gerust nog een aantal toepasselijke werkwoorden bij. Risico’s durven nemen hoort daar uiteraard bij, ga niet voor safe. Een uitdagend en inspirerend 2012 gewenst@

Uitbreiden, uitdiepen, uitproberen, uitglijden en nog meer van dat

Fri, 11 Nov 2011 11:39:52 +0100

Mijn allereerste kennismaking met improvisatie on stage zal ik niet snel vergeten. Ik was veertien, hooguit vijftien, en fietste iedere donderdagmiddag door weer en wind met m’n gitaarkoffer onhandig op het frame van mijn opoe manoeuvrerend naar gitaarles in Haarlem. Eerst akkoorden en slagjes. Maar al snel kwam het onderwerp ‘soleren’ ter sprake. Tune Up van Miles Davis, Blue Bossa van Kenny Dorham en een hoop bluesschema’s passeerden de revue tijdens de les.

Dat er zoveel verschillende toonladders bestonden wist ik niet. Maar we zochten ze allemaal uit. En ik paste enthousiast toe wat ik leerde. In het veilige leskamertje van m’n docent. Waar verder niemand was en waar ik naar hartelust mocht uitproberen en uitglijden, zonder angst om uitgelachen te worden. Waar het enige publiek m’n leraar, de kat en de leerling na mij was. En die laatste bakte er toch minder van dan ik, dus ik was safe. Ik improviseerde en genoot.

Of ik wel eens naar de jamsessie in het Jazz & Blues cafe in Haarlem was geweest. Maanden na m’n eerste improvisatie-uitstapje werd De Vraag gesteld. Nee, maar leek me leuk. Eerst moeders overtuigen dat ik me zou gedragen en bus 92 terug naar huis niet zou missen. Ik zou op tijd thuis zijn. Gelukkig begonnen de sessies vroeg op de zondagavond. En daar zat ik met een muziekminnende klasgenoot onder het genot van een spaatje rood aan een tafeltje vlak bij het podium. Bleu en blij. Het ging er gemoedelijk aan toe en we genoten van wat we op het podium zagen ontstaan. Ik kende maar weinig van de muziek die we hoorden maar de rest van het publiek zong regelmatig naar hartelust mee. “Ride Sally ride!”. En na één enkele gitaarlick blèrde de hele kroeg “You know I love you!” naar het podium. Er werd flink geapplaudisseerd na iedere solo en wij joelden dapper mee.

Vier dagen later, terug in de lesruimte. Of ik ook een keer mee wilde doen. Ik herinnerde me de gezelligheid en dacht; waarom niet, leuk! Ik had m’n toonladders al behoorlijk onder de knie en omdat m’n leraar de sessie leidde leek me dat een vertrouwd idee. Wat kon er mis gaan? Ik zag me daar al helemaal staan met m’n zwarte budgetgitaar van Charvel; iedereen zou meezingen mee en ik soleerde erop los dat het een lieve lust was.
 De Dag was aangebroken. Het zelfverzekerde gevoel ebte wel heel snel weg en daar stond ik: veel te vroeg, inclusief gitaarkoffer en knikkende knieën. De cafebaas en wat andere muzikanten keken me geamuseerd aan. Want een meisje met een elektrische gitaar en blozende wangen zagen ze niet iedere week. Of ik mee ging doen? Ik bibberde “ja”. Vlagen van misselijkheid overvielen me en de behoefte om weg te rennen werd steeds sterker. Waarom wilde ik ook alweer meedoen? Waarom had ik ook alweer ja gezegd? Kon ik me hier nog uitredden? Terwijl ik me letterlijk probeerde staande te houden en druk bezig was om vooral relaxed en onverschillig over te komen, namen de muzikanten ruim hun tijd om op te bouwen, bij te kletsen, grapjes te maken en een biertje te drinken. Dat leek wel eeuwen te duren. Met iedere verstrijkende seconde werd mijn mond droger, voelden mijn benen aan als dropveters en mijn vingers als afgebrande luciferhoutjes. Die vingers, die ik straks nodig zou hebben om over mijn hals heen te scheuren. Die ooit een ongekende plectrumtechniek beheersten. Die vingers die moeiteloos over een harmonisch mineurladder improviseerden en jazzakkoorden tevoorschijn toverden. Maar dat was thuis. In mijn slaapkamer. Zittend op mijn Vantage versterker met koptelefoon op. In mijn eigen veilige wereld.
Ik keek naar de muzikanten op het podium. Ik werd inmiddels niet meer opgemerkt. Van binnen woedde een oorlog en van buiten evenaarde ik een zoutpilaar. Het was bijna 18:00 uur, het zou zo beginnen.
(Wordt vervolgd)

Duizenddingendoen

Mon, 26 Sep 2011 18:02:45 +0200

Op mijn bureau prijkt een lijstje. Verdeeld in drie kolommen; drie projecten waarvoor ik nog ‘t een en ander moet doen. Onthouden is niet aan de orde bij mij en hoeft ook niet gelukkig. Het schijnt dat opschrijven beter is zodat ‘t uit je systeem is en m’n hoofd daardoor leger is en open staat voor nieuwe ideeën. Niet dat ik daar nu tijd voor heb, maar ‘t idee is best aardig.

Vorige maand de kick off van het nieuwe seizoen Jessica & Jazz Friends gehad. Dat was een feestje! Jazzdiva Saskia Laroo (trompet) groovede er op los met haar acid jazz repertoire, en een fantastische mix met pop, swing, funk en zelfs reggae. Komende zondag alweer de tweede editie met trompettist David Mast, drummer Remco van der Sluis en vaste vrienden Francisco Morales (keys) en Mark Dekkers (contrabas).

Zomervakantie?

Sat, 13 Aug 2011 15:19:12 +0200

Daar kwam juli; de maand die meestal behoorlijk open ligt, om nog maar niet te spreken van augustus: idem dito! Open in de zin van: weinig optredens en (dus) een lege agenda, weken lang... Heerlijk!! Maar dat ging dit jaar niet op. Hard aan de studie voor enkele optredens waar ik nieuw repertoire voor moest instuderen, veel administratie bij te werken na anderhalve maand van repeteren en touren, en aan de studie op mijn partijen voor de tour met van Neal Morse af te stoffen; na de tour in juni stonden er nog 2 festivals op ‘t program. Mag ik niet over klagen natuurlijk, want optreden is heerlijk. En werk hebben in deze barre tijden schijnt bijna bijzonder te zijn. Maar als juli dan voorbij is en je nog geen vakantie hebt gehad, is dat even slikken na 10 jaar gewenning. Okay, we hebben na ons optreden in Londen op High Voltage festival wel twee paar dagen bij collegamuzikant Paul in Brighton doorgebracht. Is toch wel een favoriete stad van ons geworden! En de week erna in A Coruna gespeeld: het allerlaatste optreden van de Testimony II European Tour.

Vaste prik

Fri, 8 Jul 2011 09:27:16 +0200

Sommigen houden van routine, regelmaat, gewoonte of traditie. Sommigen houden meer van onvoorspelbaar, onconventioneel, impulsief en grillig. Bij de meesten van ons bestaat het leven hoogstwaarschijnlijk uit een combinatie van het bovengenoemde.
Onze achterburen zijn in ieder geval mensen van regelmaat, ritme en reinheid. Ik weet bijvoorbeeld precies hoe laat het is als ik ‘s morgens hun kopjes hoor rinkelen en de ketel hoor fluiten. Ik weet precies welke dag van het week het is bij het horen van de buurman en zijn bezem, die ijverig het terras weer ontdoet van het wekelijks verzamelde vuil.

Er is in mijn leven niet heel veel regelmaat moet ik eerlijk bekennen. Een vaste weekindeling is ver te zoeken. Ik heb geen vaste baan en bijna geen vaste werkzaamheden. Maar toch zijn er zeker wel ankermomenten te noemen. Dat is als eerste mijn ontbijt: een cappuccino, begeleid door een - al of niet geroosterde - boterham met frambozenjam. Ik probeer wel eens wat anders, maar verder dan een chocolade croissant kom ik niet en wil ik ook eigenlijk niet. Dit moment markeert de start van mijn dag en ik ben van de leg als dat anders loopt. Mijn zanglessen aan de popschool op dinsdagavond en woensdagmiddag en -avond vormen ook een ankermoment in mijn week.  Soms is een bepaalde routine best fijn. Zoals mijn ontbijtritueel. Of zoals op tour, afgelopen maand met Neal Morse. De planning op tour stond iedere dag vast: wakker worden zonder door je wekker gedicteerd te worden, brunch in de venue, site seeing in de stad waar de tourbus je net had afgeleverd, sound check om 16u, spelen en de tourbus weer in. Echt verrassend was de dagindeling dus niet. Maar oh zo leuk! En weer helemaal anders dan hoe ik normaal mijn leven leid. Afwisseling is goed voor de mens. Anders roest je misschien wel vast. Regelmaat is ook goed voor de mens. Anders ontaard je misschien wel te erg.

Vanaf september heb ik er twee vaste prikmomenten bij. Iedere eerste zondagmiddag van de maand jazzen met mijn jazzvrienden & gasten in hotel de Paasberg! En iedere derde donderdagavond van de maand hosten we de jamsessies in Café de Sub.
Same time, same place! Maar... wel met een afwisselend programma en diverse (gast)muzikanten. Niet te voorspelbaar, da’s niet goed voor de creativiteit.

Nu heb ik mijn achterburen ook wat te bieden; horen ze precies wanneer het de eerste zondagmiddag of de derde donderdagavond van de maand is.