(vervolg blog 11 november)

Ik kan me drie dingen nog goed voor de geest halen van die avond: de vale spijkerbroek van de zanger vóór mij, de Mesa Boogie rechts van mij en de uitgang links van mij. En van de Mesa herinner ik me ‘t beste de volumeknop: die wilde ik het liefst naar 0 draaien. Een andere optie was om die verdraaide versterker door het raam achter me naar buiten te smijten om er vervolgens zelf achteraan te springen. Dat leek me de meest aantrekkelijke optie. Maar ja, dat doe je niet. Dat bedenk je slechts.

Hoe het ging, wat ik voelde, of wat we hebben gespeeld: ik weet het gewoon echt niet meer! Na het optreden kreeg ik wat schouderklopjes en knipogen, dat weet ik dan wel weer. Wat wil je; een 15-jarige schrielepiep (is dit een Noord-Hollandse uitdrukking?) met een gitaar bijna groter dan ikzelf, roept vanzelf reacties op. Ik geloof niet dat ik daarna ooit nog een keer heb meegespeeld op de jamsessie in het Jazz & Bluescafe, maar ik bleef er wel komen. En ik bleef gedreven oefenen op m’n slaapkamer. Dromend van Larry Carlton en ik, het podium delend.

De reden waarom ik deze blog begon op 11 november (had bij de start nog niet het idee dat het een 2-delige blog zou worden) was vanwege een ‘freeze’ moment waarop ik dit soort momenten eens herleefde. Achteraf ben je dan opeens blij met die ongemakkelijke momenten van toen. Als je niet uitprobeert, uitglijdt, uitdiept, en meer van dat, bespaar je jezelf aan de ene kant een hoop ellende. Maar onthoud je jezelf ook van die mooie overwinningen en de mogelijkheid om te groeien en kostbare momenten mee te maken. Dat ‘freeze’ moment zoek ik af en toe op en veroorzaakt een grote glimlach op m’n gezicht. Het geeft me motivatie om ook in het ‘nu’ ondanks kans op uitglijders ervoor te blijven gaan.

Die momenten van uitbreiden, uitglijden en uitproberen maak ik op het podium mee, maar ook met m’n zangleerlingen in de lesruimte. “Nee dat kan ik niet” en meer van dat soort uitlatingen zijn soms niet van de lucht. Destijds liet mijn toenmalige gitaardocent Evert me op een low key manier kennismaken met de wereld die jazz en jam heette. En nu doe ik dat met mijn leerlingen. Gewoon nét even dat drempeltje over om te ontdekken dat je van alles kunt uitproberen. Om te ontdekken dat je meer in je mars hebt dan je dacht en dat het geweldig spannend en leuk is om nieuw creatief terrein te ontginnen. Muziek is een van de middelen om uit je schulp en referentiekader te stappen. En je stimuleert ook nog eens je brein: door iets nieuws te initiëren zal je brein nieuwe verbindingen gaan leggen om tot een oplossing te komen (David Allen - Getting things done).

Laten we dus met z’n allen flink gaan uitproberen, uitglijden, uitbreiden, en verzin er gerust nog een aantal toepasselijke werkwoorden bij. Risico’s durven nemen hoort daar uiteraard bij, ga niet voor safe. Een uitdagend en inspirerend 2012 gewenst@